viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

de tragiek van het gefaalde herkennings-moment

de tragiek van het gefaalde herkennings-moment

boobs.jpg

Over relaties is én wordt veel geschreven, maar ook ‘de scharrel’ en de one night stand doen er niet voor onder. Ze behoren tegenwoordig tot onze standaard seksuele begrippen. In mijn vriendengroep word je ook raar aangekeken als je geen ‘slettenfase’ hebt gehad, oftewel: nog nooit je lusten hebt botgevierd op vreemden. Voor de een blijft het een fase, anderen maken er hun levensstijl van. Vrijer zijn we wat betreft vrijen nog nooit geweest. Met berichten over onze ‘preutse generatie’ kan ik me ook niet vereenzelvigen. Waar ik wel raakvlakken mee had, waren de jongens en meiden in de VPRO-documentaire Sex? Yes, please!. Het gehalte blanke kunstacademiestudenten is wel hoog, maar los daarvan komen er wel ‘echte’ seksuele wezens aan het woord, in plaats van dat er quasiwetenschappelijk over ze wordt geschreven.

 

'Ik ben geen stalker, eerlijk, het lot wil gewoon dat wij daar toevallig op hetzelfde moment bij een patatkraam(!) stonden.'

 

Ook ik heb nachten beleefd, waarin de knapste jongen er na afloop met mij vandoor wilde gaan. Eén van die jongens is een alleskunner; geliefd onder muzikanten, filmmakers en eigenlijk heel hip Amsterdam. Het is geen BN’er (voor zover ik weet, want ik volg die onzin niet), maar als je houdt van uitgaan, festivals en in het bijzonder elektronische muziek, kan het zijn dat je zijn naam eens hebt horen vallen of van zijn knappe kop op een podium hebt staan genieten. Een stereotype lekker ding, die ook nog eens sympathiek is. Een tikkeltje ergerlijk, dat ‘aardige’, wanneer dit soort mensen al op zoveel vlakken scoren.

Destijds wisten mijn vrienden en collega’s wél wie hij was, dus kon ik ze door de jaren heen af en toe herinneren aan het feit dat HIJ met MIJ een frietje wilde eten, wat resulteerde in onzedige praktijken in mijn liefdesnest. Daarna zag ik hem een paar keer in het nachtleven, maar nooit liepen we elkaar écht tegen het lijf. Er was altijd afstand.

Afgelopen zomer gebeurde het dan toch. Op een festival hier in Amsterdam was ik ineens een paar stappen van hem verwijderd. Ik ben geen stalker, eerlijk, het lot wil gewoon dat wij daar toevallig op hetzelfde moment bij een patatkraam(!) stonden. Ik dacht: fuck it, ik zeg gewoon hoi. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Geheel volgens mijn verwachting groette hij terug met zijn allervriendelijkste blik en vroeg: ‘Hoe gaat het?’ Dit gaf me de indruk dat hij dezelfde herinnering als ik overdacht, maar ik ging er niet op door. Ik richtte me weer op de aangeschoten mensen waar ik me tussen bevond en vertelde mijn grote homovriend N. (de langste van het stel) over de knapperd die een paar stappen van ons verwijderd was.

Peter Kaaden

Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat het meisje waarmee hij stond te praten ineens wegliep. De risiconemer in mij (die overuren draait op festivals) zag een kans, want hij stond nu zelfs alleen. Onbevreesd liep ik op hem af.

‘Ik heb een keer een tosti voor jou gemaakt,’ zei ik met mijn breedste glimlach.

‘Wat? Wanneer?’ zei hij geschokt, terwijl hij een klodder mayo op zijn bovenlip wegveegde.

Dit was het moment dat ik eigenlijk weg had moeten lopen, of over een ander onderwerp had moeten beginnen, maar de journalist in mij wilde dit tot op de bodem uitzoeken.

 

'Hij geloofde zijn oren niet, ik de mijne niet, maar ik bleef lachen.'

 

‘Je weet wel, in Utrecht? Ik heb je toen mee naar huis genomen.’

Hij knikte geschokt heen en weer, alsof ik hem destijds een rape drug had gegeven. Hij geloofde zijn oren niet, ik de mijne niet, maar ik bleef lachen. Toen kwam het engelachtige meisje - dat eerder was weggelopen - weer naast hem staan. Zij had dezelfde vriendelijke uitstraling, dus zonder me aan haar (en hem!) voor te stellen kon ik natuurlijk niet weglopen. Als klap op de vuurpijl zei ik: ‘Ik was destijds in Utrecht maar een groupie van hem, hoor. Zeg, veel plezier nog! Dáág!’

Had ik al genoemd dat deze one nighter acht jaar geleden had plaatsgevonden en mijn kapsel destijds ultrakort was, in tegenstelling tot tijdens deze awkward run-in? Misschien reden genoeg om me te vergeten… misschien ook niet. Natuurlijk reageerden mijn vrienden geschokt (‘Hoe kan iemand jou nou vergeten?’), maar daar zijn ze vrienden voor.

Het moraal van het verhaal? Ik kan er wel allerlei conclusies aan verbinden, maar feit blijft dat ik nergens spijt van heb. Sterker nog, dit voorval deed me realiseren dat ik ook niet al mijn veroveringen meer voor de geest kan halen. Als ik ‘die ene drummer’ of ‘de Venezuelaan’ tegen zou komen… nee, zou ik ze niet kunnen aanwijzen. Vandaar dat ik deze gast ook nergens van beschuldig, het zou mij ook kunnen overkomen.

Belangrijker: ik beschuldig mezelf nergens van en heb totaal geen spijt van mijn slettenfase. Liever dat, dan saai.

- THE VIEW CONCEPTS

Geschreven door Elanur Colak

goede voornemens: cliché doch handig

goede voornemens: cliché doch handig

onze rits aan begeerde Instagram-accounts

onze rits aan begeerde Instagram-accounts