viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

fictie | hannah & martin

fictie | hannah & martin

hannah.jpg

Het was ontelbaar geworden, de keren dat Hannah zich had blootgegeven. Ze kleedde zich aan en keek voldaan naar haar meester. Hij, in zijn witte ondergoed, zat achterovergeleund op een stoel in zijn spreekkamer. Het bureaulampje scheen fel op zijn bovenbenen, zijn armen bungelden naast de armleuningen, terwijl zijn ogen zich lieten leiden door haar lichaam. ‘Kom je vrijdagavond weer, mijn kind?’ Hannah trok haar lange rok recht en keek uitdrukkingsloos voor zich uit. ‘Ik heb besloten naar Heidelberg te gaan.’ Martin trok zijn witte onderhemd strak en ging rechtop zitten. ‘Je weet hoe ik erover denk’, zei hij zo begripvol mogelijk. Zijn subtiele werk was geschied. Zonder haar te hoeven pushen, was ze tot een conclusie gekomen. De juiste.

Hannah zocht in zijn blik, of zich daar onbewust blijdschap of opluchting manifesteerde. Hij bespeurde haar wantrouwen, stond onmiddellijk op en spreidde zijn armen. Verlegen liep ze op hem af, waarna hij zijn armen krachtig om haar heen sloeg. Kort drukte hij zijn lippen op haar slaap en liet zijn neus in haar donkere krullen rusten.

‘Beloof dat je me zult schrijven, wanneer ik er om vraag.’ Hannah knikte. Ze bleven even staan. ‘Martin?’ ‘Ja, mijn lieveling?’ ‘Is dit het einde van ons?’

Ferm drukte hij haar van zich af. Ze bekeek zijn vollere snor. De witte haartjes die ze liefhad waren verdwenen in het donker van de kamer.

‘Lieve Hannah, mijn gevoelens voor jou zijn ongelooflijk intens. Onze liefde zal op een dag, als wij er niet meer zijn, de boeken ingaan als een van de grootste die heeft bestaan.’ Hij sprak zichzelf tegen, natuurlijk. Hij wist wat voor risico hun relatie met zich meebracht en deed er alles aan om zijn reputatie niet te verpesten. Toch wilde ze hem geloven, deel uitmaken van zijn woorden en zijn profetie.

‘En wereldwijd zullen studenten jouw theorieën bestuderen, en liefdesromans aan ons opdragen’, grapte ze. ‘Kom hier, jij.’ Hij plaatste een kus op haar mond, bestraffend. Ze keken elkaar aan terwijl hun neuzen raakten.

‘Ik ga. Ik laat je weten wanneer ik vertrek.’ ‘Nee.’ Even raakte ze onthutst. Wilde hij haar niet naar een andere universiteit laten gaan? Was er angst voor een gemis?

‘Blijf nog even. Drink wat.’ Hannah haalde diep adem. Ze verhulde haar teleurstelling achter haar charismatische glimlach. ‘Het is laat, Martin. Ga naar huis, naar je gezin.’

Die laatste zin veranderde alles. Met zijn familie in zijn gedachten, werd hij zich bewust van de situatie. Hij, Martin Heidegger, kreeg een laatste kus van zijn vriendin, die daarna als de bliksem vertrok. Terug naar de werkelijkheid van zijn bestaan. Terug naar huis.

Een fictief verhaal, geïnspireerd op de Film Hannah Arendt - de spraakmakende affaire tussen filosofe Hannah Arendt en haar leermeester Martin Heidegger.

Geschreven door Elanur Colak

 

Beeld: molly stone

volgens mij ben ik gelukkig

volgens mij ben ik gelukkig

irritatie als inspiratie

irritatie als inspiratie