viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

haten op de kardashians is zó anno 2015

haten op de kardashians is zó anno 2015

kardashian.jpg

Laatst werd ik bedolven onder de complimenten, vlak voordat ik in slaap viel, door mijn snoezige man. “Ik vind je leuk. Je bent mooi en je bent heel slim”, zei hij geroerd.

“Slim? Wow, dat vind ik nog wel het grootste compliment!” zei ik plagerig.

“Het is wel zo. Sinds je gestopt bent met het lezen van die gossip, in elk geval, vind ik je heel slim.”

Het is waar: ik was een true addict. Tot een jaar geleden wist ik alle ins & outs van iedere scheet die een filmster, muzikant of nietsnut (lees: reality personality) liet. Het begon al op de basisschool, vrij onschuldig nog, met de Hitkrant. Een paar jaar later konden we van de een op de andere dag de achterklap ONLINE volgen en tegenwoordig hebben zelfs vooraanstaande media zoals NU.nl hun eigen roddelrubriek. Iedereen probeert er een slaatje uit te slaan. Social media doen er nog een schep bovenop en maken van ons allen een journalist; iedereen kan retweeten, commentaar leveren of zelf de paparazzo uithangen. Lang leve Perez Hilton!

Wat ik probeer te zeggen is: we houden allemaal van een goede roddel, maar draven onderhand wel een beetje door.

Ik moest me er eerst bewust van worden, dat ik verantwoordelijk was voor mijn eigen dumbing down. De belangrijkste oorzaken waren dat ik a) ontevreden was over mezelf b) ongelukkig was in mijn werk. De spannende, exotische, luxueuze levensstijlen van de rich and famous dienden daardoor als een ideale vorm van escapisme. Drank en drugs is niet aan mij besteed, dus werd dit mijn heroin. Ik werd wakker en surfde bij het ontbijt al naar The Daily Mail om te checken waar Rihanna nu weer op vakantie was. En kwam ik te weten dat de Manolos van J-Lo 400 piek kosten, waardoor ik dacht: ‘fuuuuck, zoveel is mijn huur en dat kan ik nog niet eens betalen!’ Ja, zo zielig was het. Escapisme gemixt met zelfpijniging, in feite.

Vorig jaar heb ik knopen doorgehakt en besloot ik dat ik schrijfster wil worden. Hiervoor ging ik nogal doelloos door het leven, het overkwam me meer, maar nu weet ik EINDELIJK wat ik wil en ben ik prompt die behoefte aan show business verloren. Ik vind mijn werk leuker, mijn leven interessanter en ik ben nog nooit zo zelfverzekerd geweest - zowel over mijn innerlijk als uiterlijk. En ook al moet ik op een houtje bijten, ik heb me nog nooit zo rijk gevoeld.

De omslag kwam mede daardoor vanzelf; ik hoefde niet eens af te kicken van mijn nutteloze verslaving. Ik vond er niet langer mijn heil in en het is inmiddels een ver-van-mijn-bed-show geworden. De lacune in mijn hoofd moest wel opgevuld worden, maar ditmaal met kennis die relevant is, of het nu om literatuur, kunst of historie gaat. Ik kan af en toe nog steeds genieten van een flauwe film hoor, maar zit veel liever op de bank met een boek. Mij een zorg als dat saai of kleinburgerlijk klinkt.

­Onlangs was er weer heisa over Kim K. die uit de kleren ging. Hoe ik dit te weten ben gekomen? Omdat zelfs de redactie van mijn favoriete, satirische nieuwsprogramma The Daily Show er een item aan wijdde. Na kort aarzelen klikte ik er op, want zoveel kan presentator Trevor Noah niet fout doen in mijn ogen. En ik kreeg gelijk, want mijn boodschap kwam ook hier naar voren: het is maar een naakte vrouw, mensen. En heb je een hekel aan haar en haar dito aandachtsgeile familie? Volg ze dan niet op Instagram en mijd de platformen die zich aan hun provocaties wijden. Wees zelf dan ook niet zo oppervlakkig en lees eens een boek. Want: ‘You’re never going to be reading The Catcher in the Rye, turn the page and be like ‘oh, crap, it’s Khloe!’’

Geschreven door Elanur Colak

 

Beeld: Maren Karlson

te veel in het nu

te veel in het nu

de oneindigheid aan oneindigheden

de oneindigheid aan oneindigheden