viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

als ik later groot ben

als ik later groot ben

oud-1.jpg

Vanmorgen vroeg een zakje rooibosthee aan mij wanneer ik iemand oud vind. Dat klinkt gek, maar Pickwick is een campagne begonnen genaamd ‘Hoe was je dag?’ om goede gesprekken onder het genot van een kop thee te stimuleren (lees: onze brief naar Pickwick). Dat was vroeger niet nodig. Vroeger had ik onder het genot van een kop thee altijd goede gesprekken met mijn moeder. Vandaag ook. Op de vraag van het theezakje kan ik nu de leeftijd van mijn moeder antwoorden. Ik vind mijn moeder oud. Tenminste, ik vind mijn moeder niet per se oud, maar ik zie nu dat ze ouder wordt. Ik zie dat ze minder scherp is, minder kwiek. Ze is nog geen oma, maar ze komt er wel steeds dichterbij. Ik zie haar niet zo veel meer. Ze woont aan de andere kant van het land en ’ik heb het druk’. Dat neem ik mezelf kwalijk.

Ik loop met haar over de Noordermarkt. Omdat zij dat graag wilt. We kopen fruit, dat nogal aan de dure kant is en ik koop een bakje kibbeling voor ons. Omdat mijn moeder niet gewend is aan Amsterdam, of omdat er gewoon te veel impulsen zijn, steekt ze zonder te kijken over en rijdt er een fietser tegen haar aan. Mijn moeder valt niet, mijn moeder valt nooit, maar ik merk dat ze pijn heeft.

Het is mooi en angstaanjagend tegelijk om te zien dat de rollen zich beginnen om te draaien. Moet ik nu haar hand vasthouden tijdens het oversteken? Moet ik nu kibbeling voor haar kopen? Moet ik nu voor háár zorgen?

Ik heb dan wel geen kinderen, ze is wel de grootmoeder van alle zorgen die ik baarde. Want mijn moeder kreeg mij op veel te late leeftijd en ik ben nog lang niet volwassen. Straks moet ik voor mijn moeder zorgen terwijl ik amper voor mezelf kan zorgen. Misschien moet ik wel voor mijn moeder én mijn kinderen zorgen. Al zal ik dan eerst voor een vriendin moeten zorgen.

Een heleboel zorgen die altijd voor later leken. Voor ‘later als ik groot ben’. Nu ben ik groot, nu moet ik bukken voor de luifel van de loempiakraam en is het later. De loempiakraam op de Noordermarkt wordt gerund door een Vietnamese man die over elke loempia ongeveer een kwartier doet. Toch staat er een lange rij. Omdat het gebibber en onverstaanbare commentaar een attractie op zich zijn en omdat de loempia’s gewoon heel lekker zijn. Ik buk voor de luifel van de loempiakraam. Mijn moeder loopt er met haar iPad in haar hand met gemak onderdoor. ‘’Die man is echt oud, hè?’’

Ja, mam, dat is pas oud.

 

Geschreven door Mikel van den Boogaard

 

Beeld: Mrzyk & Moriceau

de essentie van vrede

de essentie van vrede

mijn omgeving als schouwspel

mijn omgeving als schouwspel