viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

ben ik mijn werk?

ben ik mijn werk?

woede.jpg

“Hoi! Ik vroeg me af hoe het met iedereen gaat, wat iedereen nu doet en waar iedereen nu woont.

Woonplaats?

Werk?

Getrouwd? Kids? Samenwonend?"

 

Fantastisch, een oude schoolgenoot voegt me toe aan een 'geheime' groep op Facebook, genaamd: SGR Reünie startjaren 1996-1999. Mijn eerste reactie is om de optie 'Groep verlaten' in te drukken, want wat iedereen nu bezighoudt interesseert mij bar weinig.

Ik staar naar de omslagfoto: een afbeelding van het schoolplein. Even keer ik terug in de tijd, waarin de rokende stoere boys samen met de scooter brigade hun plek op dit plein domineerde. De bedwelmende geur van blikjes Red Bull, broodjes kipkorn en currysaus visualiseren deze flashback.

De middelbare school was zo slecht nog niet, ik heb er geen trauma’s aan overgehouden en mijn beste vriendin heb ik gelukkig nog steeds. Wat zit mij eigenlijk dwars? Zal ik een reactie terug schrijven?

"Woonplaats: Amsterdam

Status: Relatie

Kids: Geen

Werk:..."

Dat is het: 'werk'. Een veel te beladen vraag om nu in te vullen. Hoe stelde ik mijn toekomst voor als 13-jarige brugklasser? Een mollige Tulip die diep in haar hartje achtergronddanseres wilde worden bij Janet Jackson. Die droom is voorbij.

Vier jaar later; ik waag een poging om toelating te doen bij de HKU. Met mijn been in het gips (ja, echt) hinkel ik als een piraat met houten been tussen een zee van kandidaten. Ik zie iemand met stapels Moleskine notitieboeken. "Wanneer had zij de tijd om die vol te kliederen?!", overpeins ik. Iedereen heeft meerdere portfoliomappen mee en ik loop met een zielig dun mapje onder mijn arm. Ik wil zo snel mogelijk weg, maar het is nu eenmaal heel lastig om onopgemerkt op één been weg te sneaken.

De jongere Tulip zou een miljoen dingen anders doen en eerlijk: ik dacht dat ik nu wel mijn droombaan zou hebben gevonden, getrouwd zou zijn, twee koters en een bakfiets zou hebben en in een appartement achter het Sarphatipark zou wonen. 'Maar wat doe jij nu Tulip?' Ik zou willen dat ik kon vertellen dat ik in mijn ogen iets imponerends had bereikt. In de werkelijkheid is mijn route na de middelbare school afgeweken en vraag ik me af wat ik voorgaande jaren heb gedaan en of ik ooit dromen zal waarmaken. Moet ik deadlines gaan instellen? Zal ik alle goden om een dienst vragen als ik op mijn 31e verjaardag de kaarsjes in mijn taart uitblaas? Ik weet wel dat ik het moet verdienen - niets valt moeiteloos zonder zweet en tranen in iemands schoot. Maar ik ben meer dan mijn werk. Ik heb veel meer te geven dan mijn werk. In iedereen schuilt iets moois en krachten hebben we allemaal.

Ik zal wel aan gezichtsverlies lijden daar tijdens de reünie, maar tegelijkertijd vraag ik me af of het iemand werkelijk wat kan schelen wat ik doe en of ik wel die succesvolle powervrouw ben geworden.

Misschien ben ik nog niet klaar voor mijn dromen. Misschien moet ik nog meer groeien. 

Geschreven door Tulip Prihantari

 

Beeld: THE VIEW CONCEPTS

 

 

 

 

woede maakt lelijk

woede maakt lelijk

het amstelpark als tropische oase

het amstelpark als tropische oase