viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

de schuld van de generatiekloof

de schuld van de generatiekloof

honesty.jpg

Gemiste oproep: Truus. Twee dagen later bel ik terug. Ik was semi-vergeten meteen terug te bellen, maar nooit meer bellen vond ik cru. Ik geef om haar. Ik geef echt wel om haar. Ze is één van de vier alleenstaande vrouwen waar ik vier maanden lang poetste. Wat betreft de andere drie: aan hen heb ik nooit meer wat laten horen, terwijl we bij vertrek knuffelden en ik achteraf huilde om het laagste niveau van ongeluk dat ik ooit met eigen ogen had gezien en achter me liet - om vervolgens weer mijn eigen fantastische leven binnen te stappen. Ik bel Truus terug in mijn 'vrije' 10 minuten: onderweg naar de trein. Een ander moment kan ik me even niet bedenken. Tony Crabbe, bedrijfspsycholoog en schrijver van Busy: how to thrive in a world of too much, stelt dan wel stellig dat het tijd is de drukte achter ons te laten en misschien nog wel belangrijker: te schrappen in persoonlijke relaties. 'The greatest psychological benefit from relationships doesn’t come from the many but the few'. Daar ben ik het weliswaar compleet mee eens, maar zijn er ook uitzonderingen? Zijn er uitzonderingen wanneer een relatie tussen twee mensen drie generaties uit elkaar ligt en deze mensen vanuit een totaal andere visie het leven benaderen?

Truus zal weken verdrietig blijven als ik niet terugbel. Ze is notabene nog steeds verdrietig dat ík niet meer degene ben die haar bed verschoont. De vragen door mijn hoofd voeden mijn schuldgevoel. 'Misschien leeft ze nog 15 jaar, moet ik dan nog 15 jaar taart bij haar komen eten?' Misschien moet ik het haar eerlijk zeggen, dat ik niet met iedereen contact kan onderhouden. 'Wij jongere generaties worden nu eenmaal opgeslokt door de gehaaste maatschappij en hebben dus andere prioriteiten'. Ik hoor het mezelf haar niet uitleggen. De telefoon wordt opgenomen.

'Ja met Truuhuus, ik had je zaterdag nog gebeld!' Ik beaam en ik probeer uit te leggen dat ik af en toe op zaterdag werk. We praten over koetjes en kalfjes, Koningsdag en zere lichaamsdelen. 'Heb je mijn verjaardagskaart ontvangen? Nog bedankt voor de jouwe', onderbreekt ze me. 'Fijn dat we aan elkaar blijven denken', probeer ik af te sluiten. Ik hoor een eenzame stilte waarop ze antwoordt: 'ik wil je niet kwijt, hoor.'

Geschreven door Flora de Vries

 

Beeld: Gregory Alan Elliott

de vrouwen van illustratrice sam janssen

de vrouwen van illustratrice sam janssen

blote borsten en mannelijke schilders

blote borsten en mannelijke schilders