viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

naakt is niet naakt

naakt is niet naakt

nadia-lee-gorilla-fan.jpg

Cathelijne's feministische reis - deel 1  

Onze feministische voorgangers kon je zo aanwijzen; de baanbrekers van de eeuwwisseling krijgen zelfs het label ‘stemrecht’. Enkele tientallen jaren later in de geschiedenis noemen we feminisme in één zucht met de termen: behaloos, gebrek aan scheermesjes, protesten en tuinbroeken, Tja, voor de meeste mensen is het nu eenmaal heel makkelijk en zijn die feministische battles heerlijk snel in een hokje te plaatsen. Maar hoe staan we hier nu in? Staan onze vrouwelijke feministische neuzen anno 2016 eigenlijk nog dezelfde kant op en welke is dit dan? Wanneer ben je een goede feminist en wanneer mag je jezelf zo noemen, laat staan erover schrijven? Vragen, waarmee ik mezelf continu bezighoud en waarop ik antwoorden probeer te vinden. Via diverse vakgebieden probeer ik dit voor mij nog grote raadsel op te lossen. Eén van deze vakgebieden is een kunstvorm die door juist veel mannen in de geschiedenis werd én wordt beheerst (denk Male Gaze!), maar waar ook vrouwen hun tanden laten zien: de fotografie.

Website mic.com publiceerde een lijst van 15 invloedrijke feministische fotografen, die verschillende bijdragen leveren aan het feministische debat. Zo is fotografe Ashley Armitage haar eigen online feministische galerie Girlfriends Gallery gestart, waarbij kunst wordt gemaakt door meisjes, transmensen en gehandicapten en de focus ligt op positief denken over het eigen lichaam. De Engelse Sarah Maple legt daarentegen de problematiek van jonge moslima's in de 21e eeuw met haar werk bloot, maar snijdt daarnaast ook clichés aan van onze samenleving. Zo creëerde ze een fotoreeks van Disney-prinsessen die aan het werk zijn binnen 'mannelijke' beroepen. Deze voorbeelden zijn beelduitingen van hun opvatting van de moderne feminist. (Al zouden sceptici hier hun twijfels bij kunnen hebben.) Willen deze vrouwelijke fotografen daadwerkelijk de strijd aangaan of is het een hippe en commerciële manier om aandacht te vragen?

Een fotografe die binnen haar werk een gevaarlijke grens opzoekt, is Nadia Lee Cohen. Met haar foto's balanceert ze op de rand van kunst en pornografie. Cohen's vrouwelijke modellen lijken te worden neergezet als lustobject voor het oog van de camera en de toeschouwer zou zich hierdoor ietwat ongemakkelijk kunnen voelen. Je zou je kunnen afvragen op welke manier dit ongemakkelijke voyeurisme bijdraagt aan het huidig feministische debat. Pornografie was voor feministen - tijdens de seksuele revolutie in de jaren 60 - een enorme doorn in het oog, terwijl het algemene pornografische beeld maatschappelijk wel werd getolereerd. Het naakt weergeven van vrouwen, in combinatie met feminisme, zijn twee thema's die binnen het werk van veel vrouwelijke fotografen altijd lijken te snijden.

nadia-lee-katie

Echter zien we in 2016 geen naakte modellen in de beruchte Pirelli-kalender, maar aangeklede 'sterke' vrouwen als tennisser Serena Williams, kunstenaar Shirin Neshat en cabaretier Amy Schumer. De vrouwen zijn vastgelegd door befaamd fotograaf Annie Leibovitz (1949) die hiermee bekende vrouwen die iets bereikt hebben in hun leven wil eren. Maar waarom moeten ze dan een broekje aan? Bevestigen we hiermee dan niet juist dat naakt ons kwetsbaar maakt en dit zo een lustobject van ons creëert? We zijn toch zelf de baas over ons naakte lijf? Of is deze kalender vol aangeklede vrouwen juist een uiting van feminisme en gaat Leibovitz hiermee wél de strijd aan met pornoficatie? Of is het pure preutsheid en is het naakt weergeven van de vrouw het ultieme machtsmiddel in de strijd om het feminisme?

Waarom mag een vrouw en tegelijkertijd fotograaf (en wellicht feminist) niet haar eigen seksualiteit als onderwerp kiezen? Doet dat dan meteen af aan haar feministische strijdlust? De 24-jarige Nadia Lee Cohen is momenteel bezig met een grootschalig fotoproject genaamd 100 Naked Women, waarbij ze de 'moderne vrouw' een platform biedt waarbij zij zich niet hoeft te binden aan maatschappelijke preutsheid. Op Cohen's Insta tref je vrouwen die op bizarre en intrigerende wijze hun lichaam tonen. De vrouwen nemen een eigen rol aan in een verhaal en spelen hierbij zelf de baas. Kunnen wij hen vanwege dit laatste het label 'feminist' geven?

nadialee

 

Het kiezen en aannemen van een eigen rol is wel precies datgene dat naaktfotografie van pornografie onderscheidt: die eigen controle van de naakte vrouw over haar eigen verhaal, in haar eigen foto. De controle waar vele generaties vrouwen voor ons al voor hebben gestreden. Of zij zichzelf nou feminist noemden, of dat anderen hen die titel gaven; deze vrouwen zagen hun eigen naakte lijf als eigendom. Het kwetsbare beeld van een naakte vrouw, dat alles behalve kwetsbaar is. Binnen alle generaties van vrouwen - feminist of niet - zou dit ons puurste en sterkste gemeenschappelijke wapen moeten zijn.

Ons naakte lichaam is een schild tegen het oppervlakkige onbegrip van de buitenwereld en tegelijkertijd een canvas om ons eigen unieke verhaal te vertellen. 

Geschreven door Cathelijne Blok 

 

 

een bleu gevoel

een bleu gevoel

'geen service'

'geen service'