viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

een melancholisch stapje terug

een melancholisch stapje terug

huis.jpg

Ik ben 24 jaar oud en twee weken geleden verhuisde ik terug naar mijn oude slaapkamer in het huis van mijn ouders. Het is misschien gek, maar ergens voelt deze zin bijna als een biecht. Ik ben een volwassen vrouw met een diploma op zak en ik besluit terug te verhuizen naar mijn 'ouderlijk nest'. Niet de meest voor de hand liggende keuze, ook voor mij niet. Toch voelt deze beslissing nu al als een van de meest verstandige die ik in een tijdje heb gemaakt.

Door verschillende omstandigheden ging het met mij een tijdje niet zo lekker. Ik sprokkelde, met een zuurverdiend diploma als grafisch ontwerper op zak, al een jaar mijn huur bij elkaar met het serveren van wijn en na wat onthutsende problemen in de liefde was voor mij de maat echt even vol. Een tijdje rende ik achter mezelf aan en deed ik mijn best om mijn hoofd boven het financiële en emotionele water te houden. Tot ik na een paar onstuimige maanden en twee verhuizingen in drie weken besloot een adempauze in te lassen. Ik belde mijn ouders en binnen een dag was ik verhuisd.

En nu? Nu voer ik een tijdje bouwvergunningen in in een gemeente archief en schuif ik 's avonds aan om te eten wat mijn moeder heeft klaargemaakt in de AirFryer die ze op de kop heeft getikt. Sparen doe ik niet voor dure spullen, maar slechts om eindelijk weer eens meer dan een week een positief saldo op mijn bankrekening te kunnen blijven zien. Wil ik een zondagje de stad in, dan moet ik worden weg gebracht, want een bus rijdt er niet. Mijn volledige oude slaapkamer staat vol met verhuisde spullen en een echt fijne werkplek, die heb ik niet. Ben ik 's middags na uren procrastinerend Netflixen dan eindelijk écht van plan aan het werk te gaan, stelt mijn moeder een bezoekje aan een kringloopwinkel voor – mijn achilleshiel – en ik zwicht direct. Van werken komt het op zulke dagen uiteindelijk maar weinig.

Maar, laten we eerlijk zijn, ik mag dan een hoop te klagen hebben, eigenlijk ben ik hartstikke blij. Ik weet donders goed dat niet iedereen het geluk heeft direct met zijn hele hebben en houden naar zijn ouders terug te kunnen komen wanneer het even tegen zit. Toch voelde het voor mij aanvankelijk alsof ik had gefaald. Nu het stof in mijn hoofd enigszins is neergedaald zie ik echter in dat één stap terug al vrij snel twee stappen vooruit kan betekenen. In mijn hoofd is weer ruimte voor nieuwe ideeën en maak je geen zorgen, over een maandje of twee verhuis ik gewoon weer naar de grote stad. Welke? Met wie? En heb ik dan een baan? Dat zie ik dan wel weer. Voor nu heb ik weer even rust.

Geschreven door Kelly van den Bosch

 

Beeld: Eva Bryant

de rust van de onderwereld

de rust van de onderwereld

warhol en zijn selfies

warhol en zijn selfies