viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

een allesbehalve griezelige ontmoeting

een allesbehalve griezelige ontmoeting

poetry.jpg

31 oktober 2015. De herfst had zijn intrede gedaan en na een korte wandeling met een vriendin door het Vondelpark, die in flink contrast stond met de tijd die we in 't Blauwe Theehuis doorbrachten, vonden we het wel weer tijd om op huis aan te gaan. Het was immers donker geworden en de temperatuur was flink gedaald. In onze ooghoek verlichtte een strook waxinelichtjes een pad over de sloot tegenover het theehuis, en greep op het laatste ogenblik nog onze aandacht. De romantiek van het moment en de pracht van de herfst lieten ons dansen en we maakten foto’s van de weerspiegeling in het water. Nog na-deinzend in ons enthousiasme passeerden drie vreemden ons. Twee jongens en een man. Een kunstenaar uit Duitsland, een slome Mexicaan en een rasechte hippie uit Parijs, bleek later. Er ontstond een onbenoembare sfeer en op de een of andere manier staarden we elkaar zwijgend aan. De combinatie van lichte nieuwsgierigheid en het feit dat één van de drie in zijn ongemakkelijkheid plots een waxinelichtje de sloot in mieterde, zorgde ervoor dat ik in lachen uitbarstte. De hippie uit Parijs, Tony, doorbrak de onbenoembare sfeer door voor te stellen een lied te zingen. Het leek geen gekke vraag, en we zongen ‘Don’t worry about a thing. Cause every little thing, is gonna be allright’ van Bob Marley.

Ondertussen was er een even zo onverklaarbare ceremonie aan de gang op de plek waar de waxinelichtjes naar toe leidde. Zo’n huisje op het water uit romantische jaren 90 films; daar waar oorspronkelijk orkesten in spelen, geloof ik. We waren vijf vreemden tussen een strook van waxinelichtjes, lachend door de ongemakkelijkheid van de situatie en ons afvragend op wiens feestje we in godsnaam waren beland.

Intussen was er een hele horde bij ons aangesloten die we vroegen of zij misschien wél waren uitgenodigd op het feestje, maar ook zij wisten van niks.

Sluipend liepen we het paadje op en kwamen uit bij een trap vol rozenblaadjes. Er stonden zes mensen op de balustrade en we vermoedden een missverkiezing - geen idee waarom. Intussen was er een hele horde bij ons aangesloten die we vroegen of zij misschien wél waren uitgenodigd op het feestje, maar ook zij wisten van niks. Een huwelijksaanzoek bleek, om het hele verhaal nog meer romantiek te geven. We begonnen te klappen en Tony deelde zonder enige vorm van ongepastheid - maar vol liefde - zijn regenboogkleurige flyers uit van zijn Reggaeband 'Tony Freebird' genaamd (hij had zichzelf in een ufo gefotoshopt). Volgens mij was ik net verlost uit mijn slappe lach toen Tony bedacht dat hij languit op de grond nog wel even de mooiste foto kon maken van het met waxinelichten gevulde pad. Achteraf gezien hadden we nog niet eens zoveel woorden gewisseld, maar door de samenkomst van alle gebeurtenissen waren woorden nog geen toevoeging geweest.

Aan het einde van het pad kletsten we. De twee jongens, Juran en Cashugo, waren vrienden uit Duitsland en hadden Tony ook pas die middag ontmoet in hun hostel. De onbenoembare sfeer werd helder toen de mannen vertelden dat ze middenin een trip van magic mushrooms zaten. Dat de hele situatie voor ons al spacend genoeg was, deed ons beseffen hoe raar de situatie wel niet voor hen was geweest, of hoe logisch juist. De rockmuziek uit het bluetooth nektasje van Cashugo gaf muziek aan ons gesprek. We praatten over het geboorteland van Cashugo, over Theo van Gogh, het zijn in het leven, de acceptatie met jezelf en de toegevoegde waarde van god. Over het feit dat Tony, de man die in onze ogen geen enkele moeite had met het leggen van contact, het syndroom van Asperger heeft en het feit dat het wel weer tijd was voor een joint. Ik kreeg een halve kokosnoot in mijn handen geduwd en Tony grinde de wiet. Toen we ons ineens beseften dat het Halloween was en we daar de hele dag nog niks aan hadden gedaan, besloten we ons te verstoppen achter een boom om voorbijgangers te laten schrikken. We zouden op huis aan gaan toch?

Hoewel we minus twee hijsen van een joint compleet nuchter waren, leek het alsof we in een oneindige trip waren beland.

Een tijdje later belandden we opnieuw met zijn allen op het terras van 't Blauwe Theehuis – één plek verwijderd van onze plek alweer drie uur daarvoor. We rookten een nieuwe joint, bestelden een ‘pitcher’ bier en wat perensap en kletsten over de naakte vrouw op Tony’s aansteker. We maakten muziek met onze handen op de tafel en zongen opnieuw liederen van Bob Marley. Tot slot legden we onze handen op elkaar, voelden onszelf zo serieus als we waren bloedverwanten en maakten een family portrait door een voorbijganger. Nu moesten we echt gaan. We waren inmiddels al vanaf drie uur in de middag in het park en de tijd voor het avondeten was allang verstreken. Hoewel we minus twee hijsen van een joint compleet nuchter waren, leek het alsof we in een oneindige trip waren beland. Best een leuk feestje.

We spraken af een Facebook evenement aan te maken. Precies over een jaar, 31 oktober 2016: een reünie met vreemden. We zullen elkaar opnieuw ontmoeten in een park, we zullen mensen laten schrikken, liederen zingen en waxines in het water schoppen. We zullen bier drinken, spacecake eten en joints maken in een halve kokosnoot. We zullen praten over het bewustzijn van de mens, het milieu en we zullen muziek maken met onze handen op de tafel. We zullen als vijf complete vreemden elkaar opnieuw ontmoeten.

Het is vandaag precies een jaar later en helaas zullen we elkaar niet zien vandaag. Maar we weten dat het goed is. Dat het verhaal al mooi genoeg was zoals het is en dat een nog beter einde geen toegevoegde waarde zal zijn. Dat we genoegen nemen met wat het was en is. En dat we genoegen nemen met een digitale groet.

Groetjes uit Amsterdam- Nederland, Siena- Italië, Ericeira - Portugal en Mexico-stad.

Every little thing is going to be allright. 

Flora de Vries

Beeld: Dylan Thomas

ik ben zeker van onzekerheid

ik ben zeker van onzekerheid

het contrast tussen hard en zacht

het contrast tussen hard en zacht