viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

waarom kleine dingen grote dingen zo mooi maken

waarom kleine dingen grote dingen zo mooi maken

ffca063dcbb7e587f48f97a1c5484e2c.jpg

Vorig voorjaar had ik een paar witte pagina's voor mijn neus. Ik had veel deuren gesloten. Laden dicht gedaan. Opgeruimd. Ik kwam terug van een paar weken buitenland. Geen idee wat ik ging doen, wat ik wilde doen, wie ik precies was en wat ik kon gaan betekenen. Of die nieuwe studie starten een goed besluit was. Of ik wel een nieuwe, vaste baan wilde. Ik wilde veel. Ik wilde alles. Juist omdat alles open was, kon en mogelijk was. Op vakantie was het open, vrij, wonderlijk, los en voelde ik mij heel, vervuld en creatief. Ik schreef en las veel. Overstroomde van de ideeën en voelde me vooral vol energie, vol leven. Terug in het dagelijkse leven werd dat mijn cruciale thema: hoe blijf ik uit de buurt van die automatische piloot? Een immense opgave om die vraag concreet te beantwoorden. Want het is niet één specifieke activiteit die mij laat dansen van geluk. De energie, de omstandigheden, mensen, muziek, sjeu, het weer, het moment, de ogenblikken dat ik voel dat ik leef zijn moeilijk pasklaar te vangen.

Tot afgelopen week mijn moeder haar filosofie weer eens verkondigde. Vol overtuiging roept ze telkens dat ze elke dag op vakantie is. Thuis. Alle kleine dingen in haar leven - in mijn ogen vaak vol dagelijkse, burgerlijke sleur - maken haar compleet tevreden met hoe het is. Ze hoeft nergens heen op reis. Heeft niet het gevoel dat ze kansen gemist heeft of niet genoeg heeft ontdekt of bereikt. Tevreden.

Want ik ben inderdaad ook vaak genoeg in mijn element door kleine, gewone dingen. Waarin niet alles mooi is, maar juist scherp of lelijk of gewoon is. De gedachte aan vroeger thuis in de bloemen werken. Het geroezemoes op een zomerse dag als ik na werk op het strand met mijn ogen dicht en gezicht in de zon simpelweg lig te liggen. Van knusse etentjes en jaarlijkse tradities. Kleine gedichtjes, prachtige verhalen vol dromen, liefde en melancholie. En muziek, die mij laat huilen, uren laat dansen, die mij intens tevreden en dankbaar maakt. Dat ik niets meer te zeggen heb en de bas diep vanbinnen voel bonzen. En connectie tussen mensen. Echte verbinding voelen met z'n allen op een groot concert of juist mij met 1.000.000 touwtje verbonden voelen met één persoon. Die momenten, dat je even allemaal samen één bent. Met een liefde, met papa, een vriendin. Of die treinreiziger tegenover mij die op dat moment even hetzelfde denkt of voelt - dat wéét je gewoon.

Die momenten vol vertrouwen. Dat ik geen greintje twijfel voel. Dan leef ik met mijn armen wijd open. Geen zij, alles voelt wij. Natuur, water, huizen, vissen, planten, buren, vreemdelingen, mensen, geliefden, haters, allemaal wij.  Zelfs die crimineel - het zal je verbazen - is een weliswaar gekrenkt wezen, een deel van ons, met een vader en een moeder en een geliefde misschien. Dat moment zie ik alleen een mens. En als mijn kat precies in mijn armen springt als ik huilend thuis kom, terwijl hij twee minuten daarvoor een lief, ingenieus vogeltje vermoord heeft. Waar mijn kat anders nooit op- of omkijkt als ik de sleutel in de deur steek. Ze voelt mij. Ze weet dat ik huil. Dié onzichtbare connectie.

En soms doet het - iets wat vaak niet in woorden te uiten valt - zo'n pijn. Is mijn energie in geen velden of wegen te bekennen. Compleet uitgedoofd. Dan voel ik mij zo kwetsbaar. Dat ik alleen maar weg wil kruipen. Als een slakje in zijn huisje. Zoals ik vroeger vaak wegzonk in mijn eigen droomwereld. Diep weggekropen onder mijn zachte dekbed. Met de deur dicht. Niets of niemand. Wanneer mijn borst zeurde en mijn buik bij elke gedachte steeds een beetje ineen kroop. Intens bang voor de wereld. Bang om ooit weer dat warme, liefdevolle bed uit te moeten stappen.

Totdat ik dan mijn koptelefoon opzette en het eerste beste nummer op iPod Nano startte. Deze diep vanbinnen klonk. Het was altijd het juiste nummer. Dan stond ik weer op. En wist ik dat pijn de zwakheid was die mijn lichaam verliet.

Ik genoot dan intens van dat ene liedje, de warmte van mijn vest, de tranen die ik van mijn gloeiende wangen wegveegde. Ik danste door de kamer en het voelde zo vrij en bewust van alle mooie en lelijke dingen, zoals op vakantie. Op een doordeweekse dinsdag. Ik hoefde niets. Ik genoot, verwonderde mij en voelde dat ik leefde.

Ik besefte afgelopen week dat alles wat ik wilde, in die staat van tevredenheid was. Zoals mijn moeder al jaren predikt: elke dag op vakantie. Toen, afgelopen jaar en nu.

Beeld: Lookbook Unknown

de wereld had een sprookje kunnen zijn

de wereld had een sprookje kunnen zijn

een brief aan halbe zijlstra

een brief aan halbe zijlstra