viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

tijd zit tussen je oren

tijd zit tussen je oren

tijd.jpg

Tijd, en voornamelijk uren, zijn misschien wel één van de meest bizar gecreëerde verschijnselen op aarde. Ze zijn er altijd, en door de gevormde ritmes die deze maatschappij kent, kunnen we niet eens meer kiezen om hen - die uren en minuten - los te laten, ze compleet te vergeten of enkel door licht en donker ons ritme te laten bepalen. De natuur heeft een ondergeschikte rol gekregen, omdat de mens zichzelf een artificieel routinematig leven heeft aangeleerd, om meer 'rust en efficiëntie' te creëren. Tijd is een term geworden om ongrijpbaarheden grijpbaar te maken. Maar tijd kan ons daarentegen ook een enorm tegenstrijdig gevoel geven. Zoals met dromen die soms uren lijken te duren maar enkel een paar minuten lang zijn, uren die voorbij lijken te vliegen vanwege iets te veel alcoholische versnapering, of middagen op kantoor terwijl je gevoelsmatig al met een been achter de kachel zit met kaas en port. Tijd kan ons een onbestemd en zelfs onrustig gevoel geven, omdat het niet strookt met gebruiken die we bij elk uur hebben gecreëerd. We eten niet omdat we honger hebben, we eten omdat het lunchtijd is.

Vorige week begon ik aan een 24 uur durende reis naar Nieuw Zeeland. Ik vloog om 21:30 en zou een tussenstop maken in Zuid-Korea na 11 uur. Ik kreeg een diner, keek een film en viel in slaap om wat uren later weer gewekt te worden met ontbijt. We landden en mijn overstap duurde maar een uurtje. 16:30, Koreaanse tijd en net ontbeten, stapte ik in mijn volgende vliegtuig naar Nieuw Zeeland. Ik worstelde met drie tijdzones en wist niet zo goed welk ritme ik het beste kon volgen, maar aangezien ik om 9:00 in Nieuw Zeeland zou landen en dan opnieuw aan een dag zou moeten beginnen, besloot ik zoveel mogelijk proberen te slapen. Ik opnieuw aan het diner: aardappelpuree met biefstuk, want de Koreaanse rijstoptie had ik enkele uren daarvoor al geproefd. Uit de ongemakkelijkheid met tijdzones en voor wat stimulans in de situatie, bestelde ik opnieuw een paar glazen rode wijn. De Nederlandse tijd (10:00) zou me bestempelen als alcoholist en zou mijn maag laten doen draaien, maar de wijn vloeide verbazingwekkend goed mijn slokdarm in. Ik luisterde nog wat foute Koreaanse hits om vervolgens opnieuw te gaan slapen en wakker te worden in een land waar november, december en januari niet geassocieerd worden met ijzige kou en donkerte, maar met zomer en festivals.

Het feit dat ik in 24 uur twee keer had ontbeten, twee keer had gedineerd met wijn en één dag en twee lunches had overgeslagen, deed me beseffen dat ik de tijd en haar gebruiken, normen en associaties vaker wil loslaten en naar mijn lichaam wil luisteren. Ik wil luisteren en voelen wat mijn lijf me zegt, in plaats van de stress die het uurwerk en het niet houden aan dat ritme me kan geven. Ik wil vliegen door de lucht met mijn eigen tijdzones en de natuur opnieuw bovengeschikt maken.

Door: Flora de Vries

Beeld: Umbrellas installation by Kaisa & Timo Berry

 

 

de schoonheid van imperfectie door julie de ruijter

de schoonheid van imperfectie door julie de ruijter

foundation, bronzer, schuurpapier en amie dicke

foundation, bronzer, schuurpapier en amie dicke