viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

op zoek naar nieuwe vormen van spiritualiteit: ayahuasca

op zoek naar nieuwe vormen van spiritualiteit: ayahuasca

melanie.jpg

In een samenleving waar bestaande religies steeds meer wegebben, maar het verlangen naar houvast sterker wordt, gaan we op zoek naar nieuwe vormen van die houvast. We downloaden massaal apps als Headspace, sluiten abonnementen af bij One Fit om met elke yoga- en meditatievorm van Amsterdam kennis te maken en laten geestverruimende middelen vloeien. Dit laatste ervoer een van onze gastschrijvers. Ze schreef haar belevenis op.  

Ik word extreem gespannen wakker. De eerste vraag die in me opkomt is: ‘Waarom doe ik dit?’ Deze vraag zou die dag nog vele uren in mijn hoofd rondspoken, door een plotselinge angst voor het onbekende dat nog komen ging. De reden hiervoor is mijn kennismaking met de hallucinogene drank Ayahuasca; een middel dat mij logischerwijs aanspreekt wegens mijn interesse voor bewustzijnsverruimende middelen. En dus onderzocht ik eerder het een en ander over deze ‘drug’ en vond ik een plek waar Ayahuasca op ceremoniële wijze werd gedronken: Zoetermeer.

Ik stap naar buiten om wat naar het water van de grachten te staren. Een gevoel van rust trekt over me heen; ik voel dat ik dit hoe dan ook moet doen. Ik pak mijn spullen en ontmoet Rosa, mijn Ayahuasca-reisgenoot en inmiddels vertrouwde trippartner. We komen aan in Zoetermeer en stellen onszelf nog één laatste keer de vraag: ‘Waar the fuck zijn we nu eigenlijk mee bezig’?

We vervolgen onze route door een woonwijk op zoek naar een flatgebouw, om daarna met drie volslagen vreemden een drank te nuttigen die de wereld ‘zoals wij ‘m kennen’ eens flink onder onze voeten vandaan zou trekken. Desalniettemin; we komen aan en maken kort kennis met onze contactpersoon Sander – hij organiseert Ayahuasca-avonden en brouwt het heilige goedje in eigen keuken.

Sanders huis is perfect ingericht, er hangt rust en het is er sereen. Een hoek van de ruimte is zelfs ingericht met een altaar. Verder is er een *tripsitter genaamd Dirk. Alexander voegt zich als vijfde aan de groep.

DE ‘REIS’ Na wat te hebben gepraat verhuizen we naar een speciaal ingerichte plek, er klinkt muziek en er branden kaarsen. Sander komt de kamer in met het eerste gedeelte van de drank – het gaat nu echt beginnen. Hij splitst de dranken in twee gedeelten om de overgang van verschillende staten minder heftig te laten zijn. Het eerste onderdeel bestaat uit een extract waarin een *MAO-remmer aanwezig is. Een kwartier later starten we met het drinken van een DMT-extract. Hierna mediteren we in stilte.

'In een ogenblik verval ik in een staat van pure stilte, ik ben nog nooit eerder zo snel en moeiteloos in een meditatieve staat beland.'

Na een tijd – geen enkel idee hoelang – word ik me extreem bewust van mijn gedachten. Ik voel waar de ene gedachte de andere afwisselt, maar dan geheel op tweedimensionale wijze. Betekenisloze dingen trekken als wolken door mijn hoofd en ik besluit dat het geen zin heeft om na te denken, dit leidt namelijk af van de essentie. In een ogenblik verval ik in een staat van pure stilte, ik ben nog nooit eerder zo snel en moeiteloos in een meditatieve staat beland. Dit lukt me meestal alleen door aan een stuk consequent te mediteren. Plotseling ontwaak ik door een geluid dat Rosa naast me maakt. Ik open mijn ogen en vraag haar hoe het gaat. We praten wat en verplaatsen naar een comfortabelere plek op een bank. Mijn gedachten en redeneringen veranderen licht, maar niet drastisch. Ik besluit wel klaar te zijn voor een tweede portie. Na het nemen hiervan maak ik een hoekje voor mezelf, waar ik geblinddoekt neerstrijk.

II Langzaamaan zak ik weg en versmelt met de plek waar ik lig. De geluiden op de achtergrond houden me in contact met de ‘normale wereld’. Ik verzamel al mijn moed bijeen en vraag de rest om stilte. Ik merk dat ik het haast niet over mijn lippen krijg; alsof het extreem egoïstisch is om hen dit te vragen.

Een aantal minuten later beginnen er beelden voor mijn ogen te dansen, het voelt alsof ik droom. Perfecte geometrieën vloeien vlekkeloos in elkaar over en vullen mijn gezichtsveld. Ik word me intens bewust van mijn identiteit. Er treedt een conflict op, binnen in mij. De patronen flitsen steeds sneller voorbij en het conflict verandert in een oorlog. Mijn ogen voelen ongemakkelijk aan; het lukt me niet om ze stil te houden. De strijd bestaat uit mijn verwachtingen, oordelen, ego en alles waaruit mijn personaliteit bestaat. Het voelt alsof ik zweef en alsof kwaadaardige figuren een donkere deken over mijn lichaam trekken. Ik schiet overeind.

De kamer bestaat enkel uit lichten en schaduwen, er is geen diepte. Het voelt alsof ik ontwaakt ben uit een gigantische illusie. Ik roep Sander en vraag in paniek hoe híj dit in godsnaam in goede banen leidt. Hij adviseert me te luisteren naar Ayahuasca en erop te vertrouwen dat het antwoord vanbinnen aanwezig is. Ik vervloek zijn onnuttige antwoord en vraag hem bij me te blijven.

'De interne paniek wordt steeds erger en ik begin Sander te smeken om me iets te geven dat het verzacht.'

Plots verandert de hele ruimte, hij wordt gevuld door een waas van patronen. Alles heeft opeens een andere afstand tot elkaar, alsof ieder object mijlenver van elkaar verwijderd is. De interne paniek wordt steeds erger en ik begin Sander te smeken om me iets te geven dat het verzacht. Hij blijft me verzekeren dat waar ik naar opzoek ben, intern aanwezig is. ‘Nutteloze informatie’ is het enige wat ik kan denken, en ik begin te ijsberen door het huis. Alle dissociaties die op dat moment door mijn hoofd spoken, vallen zwaar. Ik voel een behoefte om naar buiten te gaan en naar het water te kijken – precies hoe mijn dag in de vroege ochtend begon.

Dirk loopt met me mee naar buiten en we wandelen wat rond in een park. Ik merk dat ik totaal gedesoriënteerd ben. Op de een of andere manier lukt het me wel om normaal te praten, te lachen en grappen te maken. Het voelt alsof een ander met Dirk in gesprek is, niet ik. Alsof ik meerdere identiteiten heb, niet één vaststaande. Ik blijf hem vragen waarom ik en anderen dit zichzelf aandoen.

Het pad splitst. Dirk vraagt me welke kant ik op wil. Het voelt alsof hij me pest; ik heb geen enkel idee waarop ik mijn keuze moet baseren. Ik probeer het onderliggende mechanisme op te sporen dat verantwoordelijk is voor het maken van keuzes. Ik verklaar dat ik niet kan kiezen en loop door de modder een heuvel op. De keuze is gemaakt, besef ik. Aangekomen op de berg krul ik mezelf op en staar naar de lucht. De wereld bestaat uit meerdere lagen. Ik zie de moleculen waaruit de hemel bestaat en de wolken die daar overheen trekken. In de verte zijn de sterren in 3D en realiseer ik me dat wij ze normaal gesproken in 2D zien. Ik zie welke ster er dichter bij de aarde staat dan anderen – werkelijk een fenomenaal schouwspel. ‘Waarom spendeer je jouw zaterdagavond aan een gek op een steen?’ vraag ik Dirk. Hij antwoordt dat het voor hem heel belangrijk is om mensen te helpen. Het is zijn roeping. Hij heeft mij net zo hard nodig als ik hem. Ik besef me dat dit een mooi voorbeeld van vraag en aanbod is.

blub

Ineens schiet Rosa weer door mijn hoofd; ik voel me ontzettend egoïstisch omdat ik Dirk wegkaapte van de groep. We besluiten haar te gaan halen. Eenmaal aangekomen, loop ik direct naar d'r toe. Ze zegt dat ze zich niets meer beseft. We lopen met z’n drieën naar het balkon. Het uitzicht is er absoluut ongelooflijk.

Een netwerk van lichten bedekt de hele stad, alsof iemand er glitters over heeft uitgestrooid – in combinatie met de 3D sterren, moleculen en reizende wolken. Rosa en ik nemen plaats en starten een gesprek dat ongeveer vijf uur duurt. We beseffen beiden dat we in een andere dimensie terecht zijn gekomen. Onze wereld, vol met ordes en regels, blijkt plotseling één grote illusie. Dit is de eerste keer dat we de wereld zien zoals hij is, alsof alles wat we eerder leerden uit ons geheugen is gewist en alles opnieuw herzien moet worden.

Onnoemelijk veel onderwerpen passeren de revue. Ik onderken dat ik de waanzin in de ogen kijk en dat dit moet zijn hoe een psychose voelt; totale ontregeling maar tegelijkertijd een ontwaking uit een diepe slaap. Ook voel ik sterk hoe de taal en woordenschat mijn wereld categoriseert en dat er een fundamentele discrepantie heerst tussen zender en ontvanger. Ik ben dankbaar voor het feit dat taal de communicatie tussen mensen vergemakkelijkt, maar ik besef me ook sterk dat taal enkel een middel is. En dat het uitdrukken van een gevoel moeilijk, al dan niet onmogelijk is, door het gebruik van woorden. Wel kom je er met een rijke woordenschat steeds dichterbij. Maar tegelijkertijd zorgt taal er ook voor hóe je je voelt. Soms moet je een gevoel dus gewoon ondergaan.

Ik realiseer me dat ik vaak de verkeerde vragen in mijn leven stelde, en dat dít de reden is waarom ik de antwoorden niet kreeg. De vragen die ik had, blijken opeens irrelevant. Het ‘is’ gewoon zo. Door het herzien van de vraagstelling wordt een kwestie opeens op diverse manieren belicht. Rosa en ik spreken over de serieusheid van mensen en hoe zij zichzelf in de val lokken door materiële zaken als geld serieus te nemen. Over hoe bankdirecteuren worden geleefd door geld en stress en hoeveel beter het is om het leven met een korreltje zout te nemen. Het voelt als een ware bevrijding om de wereld op deze ‘nieuwe’ manier te kunnen zien. Alsof alle tot nu toe aangeleerde denkkaders gewist zijn en we de wereld weer bekijken door de onbevangen blik van een kind.

De reden dat wij de wereld in het dagelijks leven zo zien, is omdat ons brein er een samenhangend verhaal van heeft gemaakt. Orde is nodig om te overleven, maar dat betekent niet dat de wereld is hoe we denken dat-ie is.

We eten appels. Ik vraag Rosa waar appels toe dienen. Ze antwoordt: ‘Voor zichzelf?’ Maar tegelijkertijd zijn ze er om de wereld in stand te houden. Ze zijn net zo goed een ‘schroef’ in de machine van het universum als de mens.

In de kamer naast ons gaat Alexander door het lint. Hij vecht gedurende drie uur tegen een muur die de toestroom van liefde voor hem onmogelijk maakt. Hij schreeuwt en de spieren in zijn lichaam schokken.

DE VOLGENDE OCHTEND Ik vraag A. hoe hij zich voelt, de ochtend na de trip. ‘Als herboren’, antwoordt hij. ‘Het voelt alsof ik ben verlost van alle opgekropte spanning en woede van de jaren daarvoor.’ Hij beschrijft dat het voelt alsof er nu ruimte is om liefde te ontvangen.

Wederom merk ik hoe moeilijk het is om deze ervaring in woorden te verpakken. Hoe dan ook leek het me waardevol om het te beschrijven.

De rest is gevoel.

- ANONIEM

Tripsitter: nuchter persoon die trippende mensen in de gaten houdt en – indien nodig – gerust stelt.

* MAO-remmer: bestanddeel van Ayahuasca dat de afbraak van DMT remt. Hierdoor blijft DMT een langere tijd aanwezig in het lichaam.

 

Beeld: Melanie Bonajo

dubbel zien

dubbel zien

de schoonheid van imperfectie door julie de ruijter

de schoonheid van imperfectie door julie de ruijter