viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

waarom mensen moeten stoppen met vragen of ik kinderen wil 

waarom mensen moeten stoppen met vragen of ik kinderen wil 

kids.jpg

We zijn gelukkig inmiddels al negen hele dagen verder in 2017. Dit betekent namelijk dat het nog maar een paar dagen zal duren voordat de vraag “en wat zijn jouw goede voornemens voor het nieuwe jaar?” ongeveer 358 dagen ten minste niet meer gevraagd zal worden. En daar ben ik heel blij om. Waarom ik hier heel blij om ben? Een handig persoonlijk feitje om te weten is dat mijn vriend en ik inmiddels meer dan vijf jaar samen zijn en schijnbaar gaat dit lustrum gepaard met een aantal vragen die de meest willekeurige mensen zonder schaamte aan mij (ons) beginnen te stellen. “Wanneer gaan jullie samenwonen?”, “Denk je dat je met je huidige vriend gaat trouwen”, en een vraag die het bij mij altijd goed doet: “Wanneer zou je kinderen willen dan?” Blijkbaar wordt met een vijfjarig jubileum mijn eigen leeftijd uitgewist. Want sorry, is 23 niet best jong om aan deze grote-mensen-vragen blootgesteld te worden? Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat ik niet méér respect kan hebben dan voor mensen die op jonge leeftijd al precies weten wat ze willen met hun leven. Want laat dit nou net het drukpunt van mijn ambivalentie zijn: op het moment is mijn aversie tegen kinderen nog toe te kennen aan de schattige rebellie van een twintigjarige, maar wanneer ik ouder word dien ik mij toch in te voegen aan de Wet der Vader en de Heteroseksuele Orde – gewoon, kinderen dus.

Wanneer ik op dit punt van mijn argument kom moet ik altijd denken aan Pocahontas (1995). Alhoewel deze Disney-verfilming zeker voorzien mag worden van een kritische analyse, wil ik toch even de aandacht vestigen op een van de nummers uit het begin van de film: Om de kromming van de stroom. Pocahontas krijgt van haar vader het goede nieuws dat zij zal trouwen met Kocoum en lijkt niet te weten hoe ze zich over dit heugelijke feit moet voelen. Vervolgens stapt ze in haar kano om haar gedachte op orde te krijgen en vraagt ze zich af wat er achter de kromming van de stroom voor nieuws op haar zal wachten. “Een man die hoge muren bouwt weerhoudt mij van mijn tocht, maar wat zou er toch een wereld op mij wachten”, zingt Pocahontas vlak voordat het water zich in tweeën splitst. Bij de tweesplitsing zien we een rustige brede stroom en een ruigere beek, waarbij een toekomstig veilig familieleven met Kocoum – de keuze van haar vader – wordt verbonden met het rustige water. Alhoewel deze keuze voor Disney's Pocahontas uiteindelijk bleek te gaan tussen een man uit haar eigen stam en een witte man uit Engeland, blijf ik het nummer stiekem erg dierbaar vinden.

Hoewel mijn hoge muren niet door een gepersonaliseerde man zijn gebouwd, bestaan ze wel in onze samenleving en de verwachtingen die gelden voor mij als vrouw. Men zou kunnen zeggen dat wij in Nederland inmiddels leven in een geëmancipeerde samenleving waar vrouwen alles kunnen doen en laten wat ze willen. Maar toch heb ik steeds meer het vermoeden dat deze emancipatie wel afhangt van een hele specifieke set van voorwaarden, iets waar wetenschapper Angela McRobbie naar verwijst als een nieuw seksueel contract. Vrouwen zijn vrij, maar uiteindelijk moet er niet te veel gezeurd worden en vooral geen kritiek geleverd worden, als je nog een beetje mee wilt tellen. Dus; een kind krijgen op je twintigste kan echt niet meer want je moet studeren en carrière maken, maar zolang je die carrière 10 jaar later maar even op stil zet om tóch nog een baby te krijgen. Want anders is het wel zo egoïstisch, hè?

Beeld: Laurielai of GodsGirls

geluk door een roze bril

geluk door een roze bril

alleen maar liefde voor 2017

alleen maar liefde voor 2017