viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

'een nieuwe versie van jezelf is heus zo slecht nog niet'

'een nieuwe versie van jezelf is heus zo slecht nog niet'

000015500021.jpg

In de nieuwe rubriek de generatie met nieuwe ideeën laten we ambitieuze creatieven met visie aan het woord. Over hun visie op de dagelijkse dingen. Hun dagelijkse dingen. Dit keer doken we in het verleden en het heden van Iris van Hees: eigenaresse van UNICULT agency, Nijmeegs, maar met een harde G. 'Hard' vanbuiten, 'zacht' vanbinnen. Ze illustreert hoe het leven vroeger, maakt tot wie ze nu is. Een conclusie die je misschien voor even wakker doet schudden, maar vooral herkenning opwekt.

‘Ik ben 15 jaar, stap uit de trein en loop - bepakt met een 20 kg wegende ijshockeytas -richting mijn ijshockeyclub in Nijmegen. Het is donderdag en dus ijshockeytraining van het C-team. Ik hoop de kleedkamer snel te bereiken, maar waar ik al bang voor was gebeurde. Daar stond hij weer. Een grote, oudere man met nors gezicht en Slavische tongval. Toch merkte ik een lichte glimlach op. “Moet je niet schoonmaken? Moet je niet koken? Skatje, jij hoort hier toch niet. Ga naar huis.”

Het was mijn toenmalige Servische ijshockeycoach, Alex Andjelic, een bijzonder gerespecteerde man binnen de internationale ijshockey. Het is de meest strenge, enge en tegelijkertijd invloedrijke man die ik ooit in mijn leven heb gezien. Als hij het ijs op kwam veranderde de sfeer, bij jong en oud. Alex hield niet van vrouwen op het ijs; iets wat hij op zijn manier wekelijks duidelijk maakte. Mijn teamgenoten (allen jongens, overigens) waren het gelukkig wel gewend. De buitenwereld daarentegen niet. "Hé, Iris, mag je dan ook bodychecken?" Ja, dat mag. "Doet dat geen pijn aan je tieten?" Nee, dat doet geen pijn.

'Voor een meisje' bleek ik goed. 'Voor een meisje', ja. Ik trainde hard, was niet bang. Alleen anatomisch gezien moest ik een tandje bijzetten: de jongens begonnen extra spiermassa te kweken terwijl ik vrouwelijk vet op de heupen kreeg.

Laatst vroeg ik mezelf af voor wie ik al die moeite deed. Was het voor mijn coach, mijn teamgenoten, of pap en mam? Nee. Deze mensen motiveerden mij, maar ik schaatste niet voor hen mijn longen uit mijn lijf. Ik wilde mezelf tevreden stellen en mijn doel nastreven tot het eind, ongeacht wat de uitkomst was. Elke keer opnieuw. Of het nou ging om het verbeteren van mijn schot (dat alsmaar niet beter werd), of de voorbereiding van het WK: opgeven kwam niet voor. Uiteindelijk werd ik rond mijn twintigste gedwongen te stoppen; mijn lijf had geen kracht meer om zes keer per week te trainen. Iets met teveel hooi en een vork.

Begin januari, negen jaar later, stond ik weer op het ijs. En ik kan je niet vertellen hoe overweldigend dat was. Elke centimeter die ik schaatste bezorgde me een herinnering. Die avond kwam ik thuis en voelde ik me de koningin. Een gevoel dat de volgende ochtend veranderde in een neerslachtig gevoel. Waarom? Ik stuurde een foto van mij op het ijs naar mijn moeder. Nog geen minuut later belde ze me hysterisch op. "Oh lieverd, je lijkt nog precies op die Iris van toen!" En BAM, daar speelde het treurige gevoel weer op. Ik kon wel janken. Ik miste de oude ik! De no nonsense, sterke, doelgerichte, niet-angstige ik.

Blijkbaar had ik de afgelopen jaren een andere versie van mezelf nodig om dingen gedaan te krijgen. Ervaringen maken ons rijker en we moeten er op vertrouwen dat een nieuwe versie soms zo slecht nog niet is. Ons karakter en ons persoonlijke verleden maken van ons wie we zijn, en wie we worden. Die persoon moeten we omarmen.

En ergens, diep vanbinnen, zit dat meisje op het ijs er nog.

Doei ego, doei angst.'

Geschreven door Iris van Hees

lisa scheer

@irisvanhees

samen op reis

samen op reis

waarom details ons leven inkleuren

waarom details ons leven inkleuren