viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

eurocentrisme en de ‘doe maar normaal’ cultuur van nederland

eurocentrisme en de ‘doe maar normaal’ cultuur van nederland

 

Ik speelde ‘Wie Is Het’ met mijn nichtje. Dat spel van vroeger waarbij je een persoon moet kiezen uit een selectie gezichten en die van de ander moet raden. Mijn nichtje en ik tegen mijn vriend. We moesten het tactisch spelen en ze legde me uit dat we het beste een blank persoon konden kiezen, want van de ‘zwarten’ zaten er maar vijf in het spel en dan zouden we minder kans hebben om te winnen. Ik schrok van de benadering en besefte me dat ik dit spel als kind keer op keer, met dezelfde benadering - doch onbewust, heb gespeeld. De ‘witten’ zouden nooit in de minderheid zijn. Het witte perspectief van waaruit onze samenleving is gecreëerd valt me steeds vaker op, en het valt me ook op dat dit besef nogal lang heeft geduurd. Wie geven we daarvan de schuld? Onszelf, of de organisaties, instellingen en overheid die ons het witte perspectief de kop indrukken?

Het debat rondom racisme en gelijkheid lijkt gevuld met woede en desinteresse. De problemen zijn ongrijpbaar geworden en we lijken elkaar niet meer te begrijpen. Het voelt alsof we liever moe blijven met problemen dan blij met verbetering. ‘Geen tijd’ of ‘geen prioriteit’ is het antwoord dat de bewegingen krijgen die strijden voor meer balans, als ze instituten vragen waar het ‘zwarte’ perspectief is gebleven. Musea, die vaak denken een neutraliteit te handhaven, voelen voor velen nog steeds niet als een stukje entertainment. En dat terwijl zij zich tegelijkertijd afvragen waarom ze niet door een meer diverse groep worden bezocht.

De beweging ‘Decolonize The Museum’, geïnitieerd door schrijver en organisator Simone Zeefuik, Tirza Bal en Hodan Warsame, strijdt tegen het Eurocentrische, het witte perspectief in musea en andere instituten. Onze samenleving heeft een divers gezicht gekregen, maar het (educatie)systeem heeft weinig verandering gezien. “Lees je ‘wij’ en ‘onze’ in teksten in musea wordt de westerling bedoeld, terwijl 'wij' worden gepresenteerd als koloniaal, stereotypisch of we worden compleet weggelaten” zegt Simone. "Met zoveel verschillende inwoners is het belangrijk om de verhalen te kennen van mensen met een niet-witte achtergrond."

Simone: “Nederland, en andere Europese landen, denkt erg vooruitstrevend te zijn. Maar eigenlijk lopen we hartstikke achter. Ik merk dat in de Nederlandse cultuur ‘kritisch denken’ niet wordt gestimuleerd. Conversaties over etniciteit en afkomst zijn beladen onderwerpen. ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ lijkt de basis van het Nederlander-zijn. Nederlandse humor is gestoeld op het belachelijk maken, niet gestoeld op gevatheid. Het lijkt allemaal ten koste te moeten gaan van een ander. En men luistert niet. Luisteren naar mensen die niet op je lijken, dat moet wat mij betreft de focus worden.”

De balans tussen het witte en zwarte perspectief in de samenleving zal moeten verbeteren. We denken vaak dat de tijd de wonden heelt, maar het duurt lang. “Ik geloof niet dat dingen spontaan veranderen door tijd. Tijd is geen reden om je gedachtegang aan te passen, je gedachtegang is je geleerd. Het is daarbij ook geen kwestie die door een generatie op te lossen is, maar door een gemeenschap” zegt Simone.

Aangezien de instituten in die gemeenschap geen tijd hebben, zullen we moeten beginnen zelf - zowel de ‘zwarten’ als ‘witten’ - dit perspectief te veranderen. Door op te letten en elkaar aan te durven spreken. Door het gesprek aan te gaan met vrienden, en onze mening te delen met bijvoorbeeld musea. Simone: “We hebben een keuze. De keuze tussen ‘niks doen en moe worden’, of ‘een steentje bijdragen”.

Mijn rooskleurige beeld van onze generatie voelt wat naïef. Ik begrijp dat mijn gedachte van een activistische generatie die wel de verandering zal brengen niet altijd als vanzelf opgaat. Want we zullen moeten samenwerken. De instituten moeten samenwerken. Met ons, als gemeenschap. We zullen moeten luisteren. Luisteren naar anderen dan onszelf. En we moeten meer Simone Zeefuik’s krijgen.

 

Geschreven door Flora de Vries

Beeld door fotograaf Parker Fitzgerald en floral designer Riley Messina - 'Overgrowth'

een visuele opstapeling van inspiratie of irritatie

een visuele opstapeling van inspiratie of irritatie

ik ben naamloos

ik ben naamloos