viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

walgelijk gelukkig

walgelijk gelukkig

Je zegt dat je meer dan dapper bent en ik ben gierig naar al het nieuws. Ik voel me, net al jij – kind van Europa: grenzen bestaan niet. Met mijn snoet in mijn telefoon staar ik naar je verhalen. Je leest me voor – je bent het leukste boek voor het slapen gaan. Je blijft maar praten met me. En ik laat je, praat maar lekker met me.

Ik loop rondjes met je door de stad, alleen. Je vraagt me waar ik ben. Baker st. antwoord ik. We praten over koetjes, kalfjes en chocola. Zachtjes rolt mijn tong langs mijn lippen. Het is koud buiten en ik verlang naar de geur van de lente, vochtig gras dat vast plakt aan je blote voet. We praten over vrijdag. De stad is eeuwig grauw en grijs en brengt me in een minimale vorm van depressie.

En dus wachten we tot het seizoen de onze is. Tot de zon de maan verslaat. Constant praten we over vrijdag. De deuren van de metro lijken het rustiger aan te doen dan normaal, onder de grond voelen minuten als uren. Ik begin te lachen uit het niets, om jouw woorden in mijn gedachten. Ik schaam me voor mijn gemoedstoestand. Gadverdamme wat voel ik me gelukkig. De dikgedrukte letters van een nieuw bericht werken als een high. Als ik uitstap werk ik me zo snel mogelijk een weg naar boven.

Dan is het maandag. Ik beeld me in hoe de dag verlopen zal. Misschien denk ik er teveel over na. Vier dagen van tevoren besluit ik dat het een goed idee is alvast uit te zoeken wat ik aan ga doen. Mijn huisgenoten lachen me uit als ik chagrijnig rondjes sta te draaien voor de spiegel. Niets is goed genoeg.

Heel even laat je niet veel van je horen. Niet genoeg naar mijn smaak. Alsof je me horen denken kan. De gewenning loopt uit de hand, aldus mijn vrienden. Ik sla nergens op en heb absoluut een change of game nodig –  “hard to get” moet ik doen. Maar ik ben niet goed in spelletjes, nooit geweest. Ik wil gewoon met je praten. Wil je met me praten alsjeblieft?

Duizelend geluk duurt nooit lang. Blijkbaar. Maar ik vóel dat ik het beleven zal met jou. Knipperend met mijn ogen bevrijd ik mezelf uit een staar. In dikgedrukte letters verschijn je op mijn scherm. Daar ben je, mijn verveel me nietje – o vergeet me alsjeblieft niet. Je zegt sorry en een boel lieve dingen. Mijn oog wendt zich naar mijn voorbereide outfit, ik val achterover op mijn bed en lach om mezelf. Dan maar een andere vrijdag, denk ik – en wacht tot het seizoen de onze is.

Beeld: Les Anderson

waarom ik het internet haat

waarom ik het internet haat

de grenzen van mijn zonnige kant

de grenzen van mijn zonnige kant