viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

nergens op de wereld

nergens op de wereld

“Nusquam alienam domum obique”. Latijnse woorden staan in mijn amulet gekerfd. Het betekent: nergens een vreemde, overal thuis. Als een sleutel hangt het beschermende sieraad om mijn nek. Op onverwachtse plekken slaan onbekende deuren open, en word ik één met de plek waar ik mij bevind. De wereld is mijn thuis.

Thuis, totdat sleutels geen deuren meer openen en ’s werelds meest intieme plek compleet is verwoest. Dit laatste overkwam Mostafa Betaree. Hij draaide in 2013 de deur van zijn appartement in Aleppo op slot met de gedachte dat hij snel terug zou keren. Het specifieke gevoel van thuiskomen - zoals wij dat kennen na een weekje vertoeven aan de Costa Brava – heeft Mostafa tot op de dag van vandaag niet mogen ervaren. Zijn sleutels vormen een overgebleven brokstuk van zijn herinnering aan thuis. Momenteel liggen ze in het Tropenmuseum als symbool voor de oorlog in Syrië. In een expositie tonen (oud) inwoners van Aleppo de impact van de beschadigde thuisbasis en de strijd voor leefbaarheid in deze eeuwenoude stad. Een foto brengt mij oog in oog met Fadwa (20 jaar). In haar rechterhand draagt ze een pistool nog zwarter dan haar burka. Op haar linkerarm steunt een baby en om haar ringvinger blinkt een trouwring. “Mijn echtgenoot is aan de frontlinie gestorven, ik zal aan de frontlinie sterven.” De pijnlijke woorden van Fadwa zeggen weinig in vergelijking met het beeld. Fadwa strijdt voor haar thuis net zoals Salam (23 jaar). Ter bescherming draagt hij geen gouden amulet, maar kruit tussen zijn vingers. “Zonder kogels ben ik machteloos, zonder kogels zal ik sterven.” Voor Salam en Fadwa is Aleppo nog altijd de plek van hun hart. Maar wanneer het gevoel van warmte en veiligheid is verdrongen door angst en verdriet waar ben je dan? Thuis in niemandsland, misschien.

Nog zo’n gebied waar het woord thuis geen bestaansrecht heeft is de oceaan. In de huidige tijdsgeest wordt dit onvoorspelbare stukje aarde gekenmerkt door individuen die de oversteek tussen leven en dood wagen. Vluchtelingen noemen we ze. Rondom dit gegeven creëerde Sarah van Sonsbeeck de expositie “we may have all come on different ships, but we’re in the same boat now.” Terwijl je door haar expositie in de Oude Kerk wandelt fonkelt het goud je tegemoet. De context is echter minder schitterend. Het visuele effect vindt haar oorsprong in reddingsdekens die refereren naar vluchtelingen en hun overtocht op zee. Volgens Sarah hebben de dekens kenmerken van een huis: ze geven bescherming en beschutting. Net zoals de Oude Kerk, in de geschiedenis een plek voor religie en een verlengde van het woonhuis.

Ergens rondom de oceaan fonkelt ook vandaag het bittere goud. Ondertussen weerkaatst hetzelfde zonlicht op de kogels in niemandsland en opent Mostafa de deuren tot een ander bestaan. En ben ik met mijn amulet nog altijd overal thuis. Thuis, omdat ik weet dat ik terug kan keren naar een veilige plek waar ik in warmte verwelkomt word. De wereld is mijn thuis, maar zonder thuishaven ben ik nergens.

 

Beeld: SHTTEFAN

tranen met tuiten

tranen met tuiten

de regen in capelle

de regen in capelle