viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

aan de wilg hangen

aan de wilg hangen

Naast het meertje staat een eenzame treurwilg. De boom is verdrietig omdat hij in de toekomst kan kijken en daardoor heeft hij dat meertje eigenhandig gevuld met tranen. Vlak naast hem zit een stelletje op een te klein kleed met een plastic zak harde broodjes, een bakje aioli en een fles rode wijn. Hij kijkt verliefd naar haar, en zij kijkt naar hem.

‘Je bent echt een hopeloze romanticus, hè?’

‘Ik ben helemaal niet hopeloos, integendeel: ik ben juist een hoopvolle romanticus. Als ik hopeloos zou zijn, zou ik je hier niet mee naartoe nemen om verkering aan je te vragen.’

Zijn leven is getekend door angst. Angst voor afwijzing en angst om verlaten te worden. Hij was vooral bang om niet aan verwachtingen te kunnen voldoen, maar sinds hij haar kent, heeft angst plaatsgemaakt voor hoop. Maar hoop biedt helaas veel minder houvast dan angst. Angst houdt je tegen, maar hoop duwt je vooruit en soms ligt er slechts een afgrond voor je.

Twee weken geleden zaten ze nog bij dat ene eettentje, daar waar zij die te zoute spinaziesoep had gekregen. Daar waar zij hem vertelde dat ze voor hem wilde gaan. Hij zag toen de twijfel in haar lach al, maar hoop gaf hem een zetje. Hij dacht dat het hem vleugels gaf, maar hij bleek simpelweg te vallen.

‘Ik weet dat ik laatst zei dat ik voor je wilde gaan, maar ik kan het niet. Iets houdt me tegen, al weet ik niet precies wat.’

Hij weet het wel en nu ziet hij het waterniveau van wat ooit een romantisch meertje was centimeters stijgen. De wilg huilt voor hem, al voordat hij iets voelt. Zijn romantische plekje is vervuild door verdriet en dat verspreidt zich als een olievlek over het water. Het is geen plek meer voor tortelduifjes, niet wanneer ze direct besmeurd worden door die olie en hun gitzwarte vleugels niet meer uit kunnen slaan om te vliegen. Elke keer dat hij daar in het vervolg voorbij fietst, hoopt hij dat Greenpeace bezig is om het gebied te zuiveren.

Uiteindelijk is tijd zijn Greenpeace. Tijd zuigt alle olie weg en het is het enige wat de wilg tot bedaren kan brengen. Het meertje is weer schoon en na verloop van tijd veranderde ook “dat ene tentje waar hij hoop kreeg” in “dat ene tentje met die te zoute spinaziesoep.” Op den duur vergeet je zelfs de wildste droomvrouwen, als je maar lang genoeg wakker blijft.

‘Je bent echt een hopeloze romanticus, hè?’

‘Integendeel zelfs. Ik ben een hoopvolle romanticus. Als ik geen hoop had, zou ik jou hier niet mee naartoe nemen.’

‘Ik vind dat je ballen hebt om met me te gaan picknicken op een eerste date. Wat nou als deze date eigenlijk erbarmelijk is? Verpest ik dit prachtige plekje dan niet voor je?’

‘Dat zeker, maar de natuur heeft een goede schoonmaker waardoor het nooit lang lelijk zal blijven.’

‘Gelukkig maar. Wel jammer dat je met het enorme picknickkleed zoveel van dit plekje bedekt.’

 ‘Dat is vooral eigenbelang. Mocht ik ooit nog eens vallen, dan gebruik ik dit geruite kleed als parachute. Dan voelt het tenminste nog alsof ik vlieg.’

Door Roy van Dijk

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in de eerste printversie van VW mag

 

laat literatuur je blinde vlek niet vergroten

laat literatuur je blinde vlek niet vergroten