viewmodel.jpg

wie zijn we

VW mag is gecreëerd door
The View Concepts:
de broedplaats voor nieuwe perspectieven op dagelijkse dingen.
Online, offline en live.

de remedie tegen "uitgeputheid"

de remedie tegen "uitgeputheid"

jitka.jpg

Ik kan me het bijna niet meer voorstellen. Met een boek in de trein, wachten op de tram, bij de tandarts en in de rij voor een concert – zonder smartphone. En dat je een maand van te voren afsprak en diegene ook op het afgesproken tijdstip en de plaats daar was. Heb ik nu in die maand tijd geen contact gehad, dan denk ik, het zal wel niet meer doorgaan. En eerlijk waar, als ik expres mijn telefoon thuis laat, grijp ik mis. Mis ik mijn telefoon oprecht. Voel ik ineens een sterke behoefte om iets te delen, op te schrijven, te mailen, te vragen, op te zoeken of ben ik totaal de weg kwijt, zonder dat ding. En dan de gedachte aan vroeger als ik verliefd was. Dagen uitkeek om hem weer te zien en te spreken. Bedenken wat ik allemaal wilde vertellen en ging vragen. Verliefd zijn nu is: 18 uur lang geen bericht ontvangen en dan een immense afstand voelen. En na een hele dag voel ik mij al weg drijven in de mist van zijn geheimen. Die constante hang naar contact. En dat gevoel van missen niet koesteren, maar direct virtueel uiten. Natuurlijk, ik romantiseer dit beeld. Dat vroeger alles beter was, dat denk ik niet. Maar het was wel rustiger. Minder prikkels. Meer niets-tijd. Ik zie ook dat de oudere generatie meer uitblinkt in het ‘aanmodderen’ dan de mijne. Of komt dat vredige gevoel simpelweg met de jaren?

Misschien dat ik daarom zo van lange vliegreizen en onderweg zijn houd. Het idee van dertien uur lang opgesloten zitten in een kleine, benauwde ruimte - met de nadruk op zit - klinkt niet per se aantrekkelijk. Maar dat gevoel van even niets moeten, niets kunnen, de leegte van wachten tot je op je bestemming bent. Een beetje lezen, wat muziek, glimlachen naar de vreemde naast me als ik naar de wc wil en er langs moet, belevenissen aanhoren van Indische man in gebrekkig Engels in de rij. Dát even niets. Een beetje lummelen. Tussen tijd en plaats in hangen. Mijn hoofd lucht vanzelf.

Als ik leef, leef ik de illusie dat kracht wordt verkregen door krachtig te zijn, door te gaan en kansen te grijpen. Blijf ik maar rennen, om mijn situatie te beschermen. Neem ik wachttijd om eens uitgebreid met mensen te berichten, voel ik de behoefte om mijn mails bij te werken, conceptteksten te schrijven, nieuwe studies te zoeken, cadeaus te googelen, 101 ideeën eindelijk eens uit te werken, mijn nieuwe huis in te richten en een dinermenu voor aankomende vrijdag te maken. De eindeloze mogelijkheden heden ten dage, maken mij zo vurig, dat ik zo nu en dan opbrand.

Als ik dan zo moe ben, maar niet kan slapen. Als ik dan weet dat de wereld niet zwart-wit is, en ik daarom elk moment open van geest probeer te zijn. Open voor die constante stimulus die mij iets willen laten doen, regelen, aanpakken, bedenken. Als ik leef met het idee ‘nog zoveel te doen’, alles juist zo goed ging, in de lift zat en ik die grote, wilde ideeënstroom maar niet kan stoppen. Als het lijkt alsof de wereld mij op alle mogelijke manieren test. Dan weet ik dat het te laat is, ik aan het einde van mijn latijn ben en ik niet 1,2,3 aan de noodrem kan trekken. Als ik wel thuis ben, maar mij tegelijkertijd mijlenver verwijderd voel van het 'thuiskomen-gevoel'. Dan is er maar één manier. Geïnspireerd door de historische betekenis van het woord: alleen.

Lang geleden werd het woord alleen als twee woorden beschouwd: al één (Oxford English Dictionary). Al-een zijn betekende helemaal eén zijn, in eenheid zijn, hetzij absoluut of tijdelijk. Dat is precies het doel van eenzaamheid: helemaal een zijn. Het is de remedie tegen uitgeputheid die zo kenmerkend is voor onze moderne samenleving - met name sensitieve, bedachtzame types onder ons - die ons alle kanten op doen rennen. Eenzaamheid is dus niet een gebrek aan energie of activiteit, zoals sommigen menen, maar meer een geschenk om te zorgen dat we weer thuiskomen bij onszelf (uit Woman Who Runes With Wolves).  

En het enige dat daarvoor nodig is mij afsluiten van dingen die afleiden. Even niet in taken, activiteiten, gedachten of mensen overvloeien. En het mooie is: het kan overal. Alleen met mezelf zijn. Het is ook niet moeilijk om te doen, alleen maar moeilijk om eraan te denken dat ik het moet doen. Al-een zijn is de manier om die automatisch piloot uit te zetten. Dus als ik jou een cadeautje mag geven deze Kerst, dan geef ik je graag een beetje eenzaamheid. Wees elke dag een beetje eenzaam en alleen.

Beeld: Il Falsario d'anime / Gabriele Galligani

laat literatuur je blinde vlek niet vergroten

laat literatuur je blinde vlek niet vergroten

vrouwenvormen

vrouwenvormen